We geven automatisch om wat dichtbij is.

Als we verder afstaan van een situatie, raakt die ons automatisch minder of zelfs niet. Het is niet zo dat ik ‘s ochtends wakker word met de gedachte: ‘Moehaha, vanochtend weer lekker niks doen aan armoede, vanmiddag expres de verziekte vleesindustrie negeren en dan vanavond doen alsof minderheden niet vervolgd worden!’ Wat wél aan de hand is; ik krijg er simpelweg niet genoeg van mee. Daar baal ik van, want in theorie vind ik het wél belangrijk. Hoe raak jij meer betrokken bij ver-van-je-bed-show?

Uit Dieren eten van Jonathan Safran Foer

Shuffle